TrująceKwiaty

Jestem jesiennym deszczem, zgubionym gdzies po drodze snu. Jestem promyczkiem swietlistym, ostatnia deska ratunku, swiatelkiem w tunelu. Jestem ksiezycem, który spiewa kolysanki zakochanym. I kolysanka zakochanš rowniez. I truskawka miedzy palcami. I lisciem umierajacym co kwartal. I co kwartal rodzacym sie na nowo. Jestem tym porannym usmiechem, gdy ostatnie promienie slonca jeszcze chca walczyc z nadchodzaca zima. Jestem zapachem lasu w nozdrza wchodzacym. Jestem nienapisanym wierszem, wena poety, ktory trudzi sie nad kartka papieru. Slowami, trescia, sztuka, teatrem. Droga zagubiona w rzeczywistosci. I jestem Aniolem, ktory przypadkiem zapomniał jak latac. Pozyczysz mi swoje skrzydlo?